لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

از نظر تئوری سطوح روایی را می توان به سه سطح تقسیم کرد که درهم فرورفتن آن ها تداخل سطوح روایی (metalepsis) نامیده می شود. به عبارت دیگر، متالپسیس «هر نوع دخالت راوی یا راویت شنوی برون داستانی در سطح داستانی یا هر نوع دخالت شخصیت های سطح داستانی در دنیای راویت درونه ای یا بالعکس هر نوع دخالت شخصیت های داستان درونه ای در سطح داستانی است». از این رو، در تمامی روایت هایی که دارای داستان درونه ای هستند، استعدادی بالقوه برای آمیختگی این سطوح وجود دارد. سوالات این پژوهش عبارتند از این که: 1) تداخل سطوح روایی چیست وآیا این شیوه در داستان های پست مدرن وجود دارد یا ریشه در داستان گویی کلاسیک دارد؟ 2) کارکردها و تاثیرات استفاده از این شیوه در متون روایی چیست؟ 3) شیوه های تداخل سطوح روایی به چند نوع تقسیم می شود؟ در جستار حاضر تنها در پی تعریف و تبیین مبانی نظری این ابزار روایت شناسی هستیم.

برای ارزیابی کارایی برخی از واحدهای تصمیم گیرنده با اطلاعات نامعین ناهموار، تکنیک تحلیل پوششی داده های ناهموار به کار رفته است که این تکنیک از تحلیل پوششی داده ها و قضیه مجموعه ناهموار حاصل شده است. در بعضی حالات داده ناهموار به صورت غیر شعاعی تغییر می کنند، به همین منظور این مقاله یک مدل DEA ناهموار جمعی معرفی می کند و مدل پیشنهادی روی یک مثال عددی اجرا می گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مخازن استوانه­ای جدار ضخیم در صنایع نفت، شیمیایی، هسته­­ای و نظامی به منظور تحمل فشارهای داخلی کاربرد ویژه­ای دارند. وجود تنش پسماند فشاری در جداره­ی مخازن جدار ضخیم موجب افزایش فشار ترکیدگی و عمر خستگی آن می­گردد. فرآیندهای اتوفرتاژ و تداخل شعاعی در استوانه­ی چندلایه­ از روش­های مرسوم ایجاد تنش پسماند در جداره­ی مخازن می­باشند. به منظور دستیابی به استحکام و عمر خستگی بالاتر، از ترکیب این دو فرآیند نیز استفاده می­شود. انتگرال J معیار مناسبی جهت ارزیابی رشد ترک در میدان­های کرنش الاستیک و الاستوپلاستیک می­باشد. در این پژوهش با استفاده از روش اجزای محدود، توزیع انتگرال J در طول پیشانی ترک نیم بیضی در سطح داخلی استوانه­ی دولایه­ی متداخل که انتهای آن بسته بوده و لایه داخلی آن اتوفرتاژ گردیده، محاسبه و سپس فشار ترکیدگی بر مبنای معیار چقرمگی شکست ماده، JΙC تعیین شده است. همچنین تاثیر پارامترهای مقدار اتوفرتاژ، تداخل شعاعی، عمق، زاویه و شکل ترک بر توزیع انتگرال­ J و فشار ترکیدگی بررسی گردیده است. لایه­های داخلی و خارجی استوانه­ی دو لایه از جنس آلیاژ آلومینیوم 7075 گرید 6T در نظر گرفته شده است. رفتار سخت ­شوند­گی غیر خطی دوره­ای این آلیاژ با استفاده از مدل چابوچه، پیش بینی گردیده است. اعتبار پژوهش بررسی و دقت بالای نتایج، اثبات گردید.

زمینه و اهداف: جراحی برش شعاعی قرنیه یکی از روشهای رایج در اصلاح عیب انکساری نزدیک بینی و آستیگماتیسم نزدیک بینی است. هدف اصلی این مطالعه بررسی وضعیت توپوگرافی قرنیه قبل از عمل جراحی و تغییرات الگو و پروفایل آن در هفته اول و سه ماه اول بعد از جراحی است. ثبت شکایات بیمار و یافتن ارتباط آنها با تغییرات توپوگرافیکی حاصل از جراحی نیز هدف فرعی این مطالعه به شمار می رود.روش بررسی: این مطالعه از طریق کارآزمایی بالینی مقایسه ای قبل و بعد از عمل جراحی بر روی 50 چشم از 26 بیمار نزدیک بین که ازابتدای 1376 لغایت شهریور 1380 تحت عمل جراحی برش شعاعی قرنیه (RK) قرار گرفته بودند، صورت گرفت. در تمامی بیماران معاینات معمول چشم پزشکی قبل از جراحی انجام و توپوگرافی قرنیه از نظر الگو و پروفایل آن (ضریب عدم کرویت) تعیین شد. بیماران به صورت سرپایی با بی حسی موضعی و با چاقوی الماس 0.2 mm به روش آمریکایی و بر اساس نوموگرام های استاندارد جراحی می شدند. در هفته سوم و ماه سوم بعد از عمل توپوگرافی انجام شد و الگوی ناحیه اپتیکی مرکزی، وجود یا عدم وجود چندکانونیت و ضریب عدم کرویت مورد توجه قرار گرفت.یافته ها: میانگین سنی بیماران 29 سال (60-18 سال) بود و 74% مرد و 26% زن بودند. میانگین مدت پیگیری 10.5 ماه بود. شایعترین الگوی توپوگرافی قبل از عمل به ترتیبBow - Tie  نامتقارن (44 (%،Bow - Tie  متقارن (40%)، الگوی گرد (8%) و پروفایل قرنیه در92% پرولیت 3 و در 8% کاملا کروی بود. هیچ موردی از پروفایل اوبلیت در قرنیه های قبل از عمل وجود نداشت. در بعد از جراحی الگوی شایع قرنیه پس از عمل جراحی در 50% موارد چند وجهی منظم (گرد یا بیضی) و در 22% نواری شکلی 6 و در 28% موارد به صورت مجزا بود. چند کانونیت قرنیه پس از عمل جراحی در 38% موارد مشاهده شد. پروفایل قرنیه در 94% اوبلیت و در 6% از نوع پرولیت بود.نتیجه گیری: عمل جراحی برش شعاعی قرنیه (RK) باعث ایجاد تغییراتی در الگو و پروفایل قرنیه ای می شود. به طوری که بعد از عمل جراحی قرنیه عدم کرویت افزایش می یابد و پروفایل پرولیت به اوبلیت تبدیل می شود. وجود چند کانونیت در ناحیه مسطح مرکزی می تواند دید بدون اصلاح بیمار را افزایش دهد، بی آن که به بروز عوارض مهم اپتیکی منجر شود. اگر الگوی COZ به صورت مجزا باشد، می تواند باعث نوسانات روزانه VA شود.